Այս հոդվածում ներկայացված են մի շարք հարցեր, որոնք ուղղված են հայկական եկեղեցու ներկայացուցիչներին՝ կապված նրանց դիրքորոշման հետ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի և Արցախի հարցում։
Հեղինակը սկզբում անդրադառնում է այն պնդմանը, որ Կաթողիկոսը հաճախ անվանում են «եկեղեցու փաստացի պետ»։ Այս կապակցությամբ հարց է առաջադրվում, թե եկեղեցում նման պարագայում պաշտոնական դիրքը ինչպե՞ս պետք է որոշվի։
Հետո հարցեր են բարձրացվում Արցախի հարցի շուրջ։ Հեղինակը հետաքրքրվում է, թե արդյո՞ք եկեղեցականները աղոթում են Արցախի համար, թե՞ ոչ։ Նա նաև հարցնում է, թե արդյո՞ք նրանք համաձայն են այն պնդման հետ, որ Արցախցին պետք է «մոռանա իր աստվածատուր հայրենիքը» և «Առհավետ տնավորվի ՀՀ-ում»։
Հոդվածի հիմնական մասում հեղինակը դիմում է Աստվածաշնչին՝ որպես հիմնավորման միջոց։ Նա հիշում է Երուսաղեմի կործանման և հրեաների գերության պատմությունը, նշելով, որ նրանք, չնայած բոլոր դժվարություններին, երբեք չեն մոռանել իրենց հայրենիքը, այլ շարունակել են երգել սաղմոսներում Սիոնի և Երուսաղեմի մասին։ Կարծիք է հայտարարվում, որ Աստվածաշնչի այս հատվածները (Սաղմոս 136:5-6, Երեմիայի մարգարեության 31-րդ գլխի 16-17 համարները, Եզեկիելի մարգարեության 36-րդ գլխի 24-26 համարները) վերաբերում են ոչ միայն հրեա ժողովրդին, այլև բոլոր նրանց, ովքեր իրենց հույսը դրել են Տիրոջ վրա։
Վերջում հեղինակը հարց է տալիս, թե արդյո՞ք եկեղեցականները համամիտ են այն պնդման հետ, որ «Ոմանք Քրիստոսի խորանը օգտագործում են հակամարտություն, պատերազմ և կամ ներհայաստանյան բռնություն քարոզելու համար»։ Այս հարցը նպատակ ունի ստիպելու եկեղեցականներին հստակ դիրքորոշում կայացնել այս հարցում։
